درست سر پل خور گورسوزان بودم که به یکی از دوستان قدیمی عهددقیانوس ام برخوردکردم . بعد از روبوسی واحوال پرسی دیدم گوشه ی چشم اش کمی گوشت آورده و حالت ورم پیداکرده . به شوخی وبه رسم عادت با گویش بندری به اش گفتم خدا بدنده ـ بازهم چهم به گو اتزدن؟ خندید وگفت : ای بابا کدام گو ! حالا مثل قدیما نیست که خانه ها مستراح صحرایی داشته باشند تا چشم ات به اَنُ دیگران بیفتد . یا اینکه شهر مثل گذشته زمین وبیابان خالی داشته باشد . به اصطلاح بیابانی "دیدم و فصلی ریدم" . می بینی که شهر کلی ترقی کرده و تر وتمیز شده . و کسی جرات ریدن به خودش نمی دهد . خواستم کمی سر به سرش بگذارم و با ش حال کنم . راستش همینطور که خودت می گویی همه چیز مدرن شده حتی ریدنشان ؛ بااجازه ات چنان تو شهر میرینن که صد رحمت به گذشته ها . دیدم که داریم از خط قرمز رد می شویم و موضوع به نا کجا آباد ختم پیدا می کند ـ گفتم بگذریم . و به فرعی پیچیدم . خب چه خبر تازه ! با کاروبار چطوری ؟ منتظر بودیم چراغ راهنمایی عابر پیاده روشن شود تا به آن طرف خیابان برسیم و دنبال جواب پرسش ام باشم . همین که از خط عابر رد شدیم نگاهی به من انداخت وگفت : ای دل ی دل گفتی وکردی و کبابم ! باور کن حقوق بازنشستگی کفاف نمی ده . دارم رو اسکله تو یک شرکت بارگیری رو جرثقیل کار می کنم . ایام تعطیل ، جمعه ها و شب ها هم دو سه ساعتی مسافر کشی می کنم . با این حال به هیچ جا نمی رسم و آخر ماه کم می آورم . دید که کمی لبخند رو لب ام نشسته . حرف اش کوتاه کرد و گفت : هنوز هم مثل گذشته شیطونی ، لابد داری تو دل ات یک چیزایی می بافی . خنده ام ترکید . گفتم راحت ام کن وبگو فرصت ریدن را هم نداری . خندید و گفت براستی همینطور هم است . پس مدرن بودن شهر و تروتمیز بودن اش الکی هم نبود که داشتی سنگ اش به سینه می زدی . به هر رو کار گوپل ها را کساد کرده اند و نان شان را هم بریده اند . به طوریکه گوپل ها هم از دست زمانه رنجیده خاطر شده اند و نسل شان رو به انقراض است . می دانی چقدر گوپل ها به محیط زیست کمک می کردند . حداقل ِ کارشان کمک به رفتگران شهرداری بود . میدانی اگر آن ها اَن ها را جمع نمی کردند چقدر من وتو ، تو ش می افتادیم . بدون اینکه به کارشان وقعی گذاشته باشیم تا می دیدیم شان هر هر می خندیدیم وریسه می رفتیم . بیاد جمله ی سهراب سپهری می افتم " اگر کرم نبود زندگی طور دیگر بود " مسیرمان رو به یک جهت بود ـ خیابان شهناز زیر پاهای مان کش می آمد . از دیدن و گفتگوی هم لذت می بردیم وراه می رفتیم . به دوست ام گفتم اگر چشم ات زخم نداشت این همه حرف برای گفتن نداشتیم و خیابان را با حرف های مان این قدر کوتاه نمی کردیم . تو چشم هایم زل انداخت و گفت : ولم کن بابا ، تو هم امروز بند کردی به چشم من ، دست از سرم بردار . هنوز همان عادت گذشته را داری ؛ موضوع یی که پیدا کردی ول کن اش نیستی . به اش گفتم تا نباشد چیزکی مردم نگویند جیزها ! کم کم به انتهای خیابان می رسیدیم که نوشته ی رو پارچه ای هردوی مان را میخکوب کرد : سمینار تحقیقی گوپل ها ـ ورود برای همه آزاد است . از آن جا که موضوع سمینار دنباله ی حرف های من و دوستم بود هردو رضایت دادیم سری به آنجا بزنیم . گوش تا گوش آدم نشسته بود . جایی پیدا کردیم ونشستیم و به دنباله ی سخنان آقایی که کارشناس ارشد گوپل شناسی بود اینطور گوش فرا دادیم : " جُعَل یا همان گوپل خودمان حشره ای است که کارش قل دادن سرگین حیوانات می باشد، که پس از کمی قل دادن سرگین به صورت کروی در می آید . می گویند روزی افلاطون چشمش به جُعَل افتاده ، چطور نفرت انگیز وسخره اواز خود می پرسد به چه درد می خورد تا درد چشمی عارضش گردیده ، آخرین داروی معالجش روغن جُعَل بوده که شاگردش ساخته بود ه است " از سالن که بیرون آمدیم به اش گفتم دیدی! تنها تو نیستی که دچار این مصیبت شده ای افلاطون هم ـ چهم به گو ای زدن .پس بی مناسبت نیست که می گویند . حالا برو دنبال روغن گوپل بگرد . خندید و خداحافظی کرد ... |
سلام دوست عزیز از سایت شما دیدن کردم خیلی جالب بود موفق باشی .ضمنا دیدن سایت کاربردی منم خالی از لطف نیست و خواستار تبادل لینک هستم لطفا جوابشو به من بده با آرزوی موفقیت روز افزون برای همه دوستان عزیز خوش ذوق
با سلام مرسی که لطف کردین سایت شما را در بلوگ لینک کردم موفق باشی.