رنگین کمانی دیگر

 رنگین کمانی دیگر 

مدت ها بود   همدیگر را ندیده بودیم . در زد و آمد تو . رفت سر جای همیشگی اش یعنی سمت راست گوشه ی مبل نشست . پاهایش روی مبل جمع کرد . بعد چای دم شده ی  ِ آماده ی روی میز را برداشت وسرکشید . می توانستم حدس بزنم ، نه تنها احساس گرمای لیوان داشت وسط رگان   دستانش راه می رفت . بلکه  در تن صدایش می توان آن را شنید . زیرا حسی گرم در کلام  گفتارش بود . کمی جا به جا شد : "  چطور بود ؟ " ساکت بودم و خاموش ! مکث کوتاهی کرد . نگاه ام را خواند ه بود .برگشت و گفت : " رنگین کمان را می گویم  . " اگر جمله ی بعد را اضافه نمی کرد. می توانستم جمله های  زیادی  جلو آن بنویسم .  یا  با ذهن ساده ام واژه های زیادی  بتنم . تبسم تلخ و کم رنگی روی چهره ام پاشید . بیاد ساختار فیلم هایی افتادم که آن روزها در سینما شل کن بندر یا همان اسم اصلی اش شهر زاد به نمایش در می آمد . بعد از پایان فیلم تو پیاده رو ها راه می افتادیم . عرق ریزان در طول تابستان و گرما تا سر کوچه از فردین ها  و فروزان ها می گفتیم . عشق زیبایی بود که آن را دنبالم تا پشت بام می بردم در نگاه ستاره ها وابرهایی  که به سمت کوه ها و کوچه های بشاکرد می رفتند  ، می بردم . چشم در چشم ستاره ها  خواب می رفتم . ابرهایی که سخن از درد ورنج مردمان ساده ی آن سامان می گفتند . اما نه با زبان ودرد آن ها ! ابرهایی که   عبوری گذرا از کوه های بشاکرد داشتند  ـ ابرهای خیالی بندر . ابرهای مهاجری که هرگز بوی شرجی و گرما نمی هند . ابرهای پزدار و کوچ . ایکاش  بر پرده ی خیالی ات  خود تصویر زیبای  ـ زیبا شیروان را نشان می دادی و یک دقیقه به حرمت  " شلاقی که شرم اش می آمد تا بر جان او   فرود آید "  ، سکوت می کردی . تا رنگین کمان را زیبا تر از آن به تصویر می کشاندی . ایکاش کسی از آن دیارو  ابرهایی با من سخن می گفت که توانسته باشد واژه های  پر سخاوت و طبع بلند  زیبای  زیبا که " هرگز نرخ ثابتی برای دستمزد خود وگروهش تعیین نمی کرد و آن را به بنیه ی مالی ومیزان دلخواه صاحبخانه واگذار می کرد "  در رنگین کمان خویش  به نمایش درمی آوردی  . ایکاش در پیراهن آستین فراخ و  بلند تابستان و گون بندر ناله های دوستک را می نواختی . ایکاش در سطرهای  گلابتون ها  وشک ها  دردم را به تصویر می کشاندی . شور وعشق ترانه های بومی همیشه با آوازی غریب در گمنامی خویش تاراج می شوند . چگونه می توان از رنج و تاول دستانی سخن گفت که هرگز دستان تو آن را سایه ی نوازشی نبوده است . از ترانه ای با من  سخن می گویی که حضورم در آن غایب است و  غریب . چه گونه می توان فراموش شدگان را دریافت  ، آن گاه که  خود هنوز در کوچه های فراموش شده ی خویش  فراموش شده ای   . زیبا بود تا چهره ی  واقعی زیبا ها  بر دیوار بود . نه تصویر خیالی شان بر قاب ها . تا زلالی شان را با اشتیاقی وافر می نوشیدی . که  مثل کویر های جاسک و بندر  همیشه تشنه ی قطره های آب اند و  باران . زیبا بود اگر بومیان این جا بودند . افسوس که چهره سرخ شان پدیده ی رنگین کمان  دیگری است . گویی بومیان این گونه بر فصل خاک راه می روند . همیشه بر دستان شان گل  زیبایی می روید . قبل از آن که خود ببویند به دیگران می بخشند  ـ مثل دریا پر سخاوت اند و  بخشنده . در درون می گریند  آن طور که زیبا روی  آسفالت بلوار  بندر   نگریست . اشک هایش  روی حصیرفقرش   پاشید . چشمان بومیان دریایی ست از مناعت طبع  با رنگین کمانی به صفا و سادگی . هنوز در جوباریکو ی میناب آب روانی  هست تا با آن چشم هایمان را بشوئیم و نگاه کنیم به رنگ های دیگر رنگین کمان خیالی مان  در کاروان حله ی پیش رو  ... تا بخاطر بسپاریم  پریانی  هم هستند چند بر لب دریا  .

زیبا شیروان =  زنده یاد  ـ  اولین خواننده ی  زن هرمزگانی ـ  برگرفته از تارنمای کانون هنر

گلابتون =  نوعی بافتنی طلایی رنگ که در حاشیه ی لباس  زنان بومی  بکار می رود

شک = نوعی نوار بافتنی

جو = نهر

جو باریکو = نام یکی از محله ی میناب

12/06/2010   استکهلم

ماشاءالله جماتی پور